در كنار عوامل مختلفی كه بین سازمان های دانشگاهی اصیل كشور (دانشگاه های زیرنظام وزارت علوم و دانشگاه آزاد اسلامی) و جامعه فاصله ایجاد كرده اند، به نظر می رسد تاسیس دانشگاه های سازمانی (موسسات دانشگاهی وابسته به سازمان های دولتی مانند دانشگاه فرهنگیان، دانشگاه صدا و سیما، دانشگاه صنعت نفت و ...) تاثیر به سزایی داشته است.

سازمان های دانشگاهی با ساختار غالبا استاندارد، چه از نظر سخت افزاری و چه از نظر نرم افزاری، همانند سال های نه چندان دور می توانند با تربیت نیروی كار متخصص به طور موثر به جامعه خدمت كنند، حال آنكه در ادوار اخیر این نقش مهم با تاسیس دانشگاه های سازمانی (كه غالبا به سطح كیفی سازمان های دانشگاهی اصیل هم نمی رسند) كم رنگ شده است. به ویژه، دانشگاه های سازمانی به دلیل تضمین اشتغال اغلب برای رتبه های برتر كنكورهای سراسری جذابیت داشته اند.

به نظر می رسد زمان آن فرا رسیده است كه مراجع تصمیم گیر به این مهم توجه خاص كرده و ترتیبی اتخاذ نمایند كه همانند گذشته، سازمان های مختلف نیروی كار خود را با برگزاری آزمون از بین دانش آموختگان نخبه وزارت علوم و دانشگاه آزاد اسلامی تامین نمایند تا هم ارتباط دانشگاه با جامعه ترمیم شود و هم انگیزه دانشجویان برای ارتقای سطح علمی خود جهت اخذ فرصت شغلی ایده آل بیشتر گردد.

البته سازمان های دولتی هم می توانند با برگزاری دوره های آموزشی كوتاه مدت و تعریف سرفصل های درسی یا رشته های تحصیلی با همكاری وزارت علوم، نگرانی های مربوط به تربیت نیروی كار حرفه ای متناسب با حیطه سازمانی خود را برطرف نمایند.