سعید توجهی

حالا همه می دانند كه برج شوم متروپل بر ویرانه سینما متروپل پا گرفته بود. یعنی سالها قبل از آوار شدنش، بر پا شدنش هم آواری بود بر رویای آبادانی ها. آنهایی كه بارها رویاهایشان را در سالن تاریك و خنك سینما متروپل بر پرده دیده بودند.

زمانی آبادان شهر رویا و خاطره بود، لب كارون، چه گل بارون، شهر سینما، پنج سینمای شركت نفت در كنار ده سینمای عمومی همیشه پر از چشمهای مشتاقی بود كه مسحور بازی رنگ و نور روی پرده بودند. می گویند در آن روز سیاه 28 مرداد 57 در سینما ركس بیشتر از تعداد صندلی ها بلیت فروش رفته بود. قیصر را به یاد دارید كه در ایستگاه راه آهن تهران پاشنه كفش را وركشید و همراه با ضرب موسیقی قدم برداشت با قطار از كجا آمده بود؟ از جنوب همانجاییكه زمانی مردان برای كار كیلومترها ترك دیار می كردند تا با دست پر برگردند وصدایشان برای اهل خانه در حیاط بپیچد كه بیا و ببین برات چی آوردم.

آبادان شهر آرزوها بود. شهر كار، شركت نفت، دانشكده نفت، پالایشگاه، آژیر فیدوس، بریم، بوارده، شهری كه زمانی بزرگترین پالایشگاه نفت دنیا را همچون نگینی در بر داشت. گرما و شوری كه در اتمسفر آبادان بود حتی به مرگ و نیستی هم ركب زد و از دل هشت سال جنگ و گلوله و انفجار گرچه خسته و زخمی و داغدار اما برخاست، ایستاد و زندگی را فریاد زد.

قرار بود آبادان دوباره آباد شود، اما چه شد، از دل ساخت و ساز و بانگ آبادی، آوار و زخم و خستگی اش برای آبادان ماند. كلنگ نوكیسگی و زیاده خواهی پیكره این شهر را نیز خراش داد. خاطره جمعی شهر ویران شد، سینما متروپل، جایی كه خیال جمعی به پرواز در می آمد تا در سایه آن و در اوج تاریكی، نور امید به روزهای روشن پر پرده بتابد. زندگی به امید، آرزو و رویا تداوم دارد. بر ویرانه سینما متروپل، در غیبت رویا و آرزو باید به یاد می آوردیم، زمانی بر پرده همین سینما در فیلم " دره من چه سرسبز بود " جان فورد، كشیش با حسرت به هیو گفت "امروز چیزی از این دره رفت كه هرگز برنمی گرده "

همان زمان باید می دانستیم برجی كه بر ویرانه رویاهایمان ساخته شود از پای بست ویران است.

5757